Ignacy Jeż

Ignacy Jeż, właściwie Ignacy Ludwik Jeż, urodził się 31 lipca 1914 roku w Radomyślu Wielkim. Ukończył III Liceum Ogólnokształcące im. Adama Mickiewicza w Katowicach, a następnie studiował teologię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Święcenia kapłańskie przyjął w 1937 roku. W 1942 roku został aresztowany przez Niemców i osadzony w obozie koncentracyjnym Dachau. Po wyzwoleniu obozu pracował jako kapelan obozu repatriacyjnego, a do Polski wrócił w 1946 roku.

W 1960 roku został biskupem pomocniczym gorzowskim. Brał udział w obradach soboru watykańskiego II i był współautorem listu biskupów polskich do biskupów niemieckich z 1965 roku. W 1972 roku objął urząd pierwszego biskupa diecezjalnego koszalińsko-kołobrzeskiego, który pełnił do 1992 roku. Wspierał rozwój diecezji, erygował około 100 parafii i organizował wizytę Jana Pawła II w Koszalinie w 1991 roku.

Jeż był także autorem publikacji, w tym „Przygód z Opatrznością”. Otrzymał honorowe obywatelstwo Katowic, Koszalina i Słupska. Zmarł 16 października 2007 roku w Rzymie. Był przewidziany do godności kardynalskiej na konsystorzu w listopadzie 2007 roku.

Na podstawie artykułu „Ignacy Jeż” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.